Co krzywa zapominania może ci powiedzieć, a czego nie

Tydzień bez używania słowa może oznaczać różne rzeczy. Może zdarzyło ci się spotkać je raz, zrozumieć w zdaniu i od tamtej pory nie próbować go wypowiedzieć. A może w ciągu ostatniego miesiąca udało ci się przypomnieć je w kilku rozmowach.

W obu przypadkach słowo pozostawało bez ćwiczeń przez tydzień. Nie musisz jednak oczekiwać takiego samego wyniku, gdy spróbujesz przypomnieć je sobie dzisiaj. Czas ma znaczenie, ale liczy się też historia nauki, która za nim stoi.

Krzywa zapominania pomaga opisać pewien wzorzec w trakcie przerwy. Nie wyznacza każdemu słowu ani każdej osobie takiego samego odliczania.

Co pokazywała pierwotna krzywa?

W swoich badaniach nad zachowywaniem materiału w czasie Hermann Ebbinghaus uczył się ciągów sylab, czekał, a potem uczył się ich ponownie. Porównywał wysiłek potrzebny przed przerwą i po niej.

Korzyść z pierwszej nauki malała na początku szybciej, a później wolniej. Mierzono ją tutaj jako oszczędność przy ponownym uczeniu się. Nie było to bezpośrednie liczenie słów, których badacz potrafił użyć w rozmowie.

To ważna różnica, kiedy znany wykres mówi, że jutro stracisz określony procent nowych słów. Ebbinghaus badał konkretny materiał konkretną metodą. Jego wyniki nie wyznaczają jednego harmonogramu dla wszystkich osób i wszystkich rodzajów wiedzy.

Zanim zinterpretujesz krzywą, zapytaj, co mierzy jej oś pionowa. Czas zaoszczędzony przy ponownej nauce, odpowiedzi przypomniane bez podpowiedzi i odpowiedzi rozpoznane wśród opcji to różne wyniki.

Co może wyjaśnić ten rysunek

Współczesne modele planowania mogą wykreślać krzywą szacowanego prawdopodobieństwa przypomnienia. W FSRS-6 szacunek zależy od czasu od powtórki, oszacowanej stabilności i parametrów krzywej.

Schematyczna krzywa modelu FSRS-6, a nie pomiary Ebbinghausa ani indywidualna prognoza. Nie pokazuje dokładnych procentów ani odstępów między powtórkami.

Im dalej w prawo, tym więcej czasu minęło od powtórki. Wysokość linii oznacza szacowaną przez model szansę na poprawną odpowiedź, a linia opada wraz z upływem czasu. W tym przykładzie spadek jest początkowo bardziej stromy, a później łagodniejszy.

Gładka linia nie przedstawia wspomnienia, które fizycznie kurczy się w mózgu. Opisuje przewidywany wynik. Twoja następna odpowiedź dostarczy kolejnej obserwacji do aktualizacji modelu.

Ćwiczenia zmieniają historię

Załóżmy, że uczysz się hiszpańskiego słowa ventana, czyli „okno”. Pierwszego dnia musisz zobaczyć je kilka razy. Później przypominasz je sobie po nocnej przerwie. Z czasem być może przypomnisz je sobie po kilku tygodniach.

To przykład, a nie obiecana sekwencja odstępów. Udane przypomnienie po przerwie świadczy o dostępności słowa mimo tej przerwy. Harmonogram, który nadal sprawdza je co kilka minut, ignorowałby przydatne informacje.

Model może odzwierciedlić większą stabilność przez wolniejszy przewidywany spadek. Aktualizuje szacunki po powtórkach, zamiast traktować każde słowo tak, jakby dopiero zostało poznane. Nie oznacza to, że każda powtórka działa tak samo albo każda odpowiedź gwarantuje dłuższy odstęp.

Od krzywej do harmonogramu

Skoro zapominanie ma pewien przebieg w czasie, pojawia się praktyczne pytanie: kiedy powinna nastąpić kolejna powtórka?

Część odpowiedzi polega na ustaleniu, jakie ryzyko nieudanej odpowiedzi chcesz zaakceptować. Częstsze sprawdzanie zwykle zajmuje więcej czasu. Dłuższe czekanie daje większą szansę na nieudaną próbę.

Sama krzywa nie wybierze tego kompromisu. Ogólny rysunek nie powie też, czy dane słowo było już znajome albo czy ostatnia odpowiedź była zgadywaniem. Planowanie wymaga zarówno historii danego elementu, jak i modelu zmian w czasie.

We własnej nauce nie musisz zamieniać linii w kalendarz. Traktuj próbę przypomnienia słowa jako informację i uczciwie zaznaczaj, co udało ci się przypomnieć. Jedno nieprzypomniane słowo to nowa obserwacja, a nie dowód, że cała wcześniejsza praca zniknęła.

Pozostaje trudniejsze pytanie. Powtórka może pomagać w nauce, dostarczać informacji o zachowaniu materiału albo robić obie te rzeczy. Jak jej moment wpływa na wartość poświęconego czasu?