Czym jest IPA
Międzynarodowy alfabet fonetyczny (IPA) to zestaw symboli, z których każdy oznacza jeden dźwięk. Używają go słowniki, bo pisownia nie zawsze podpowiada, jak brzmi słowo: litery „ough” czyta się inaczej w though, through i tough. W IPA każde z nich ma własną transkrypcję — /ðəʊ/, /θruː/, /tʌf/ — więc różnicę widać, zanim ją usłyszysz.
Jak czytać transkrypcję
Czytaj symbole od lewej do prawej, dźwięk po dźwięku. Znak ˈ stoi tuż przed sylabą akcentowaną: w /ˈbɔɹdɪŋ/ akcent pada na „board”. Znak ː wydłuża poprzedzającą samogłoskę, jak w /pliːz/. Dla rosyjskiego i ukraińskiego narzędzie zaznacza też akcent nad samogłoską w samym słowie. To ważne: po ukraińsku за́мок to zamek (budowla), a замо́к to zamek (w drzwiach).
Wymowa amerykańska i brytyjska: co się zmienia
Najbardziej słychać różnicę w głosce r. Amerykański angielski wymawia ją po samogłoskach, brytyjski w większości ją pomija: water to /ˈwɔːtɚ/ w USA i /ˈwɔːtə/ w Wielkiej Brytanii. Zmieniają się też niektóre samogłoski. Pass to /pæs/ po amerykańsku i /pɑːs/ po brytyjsku, sorry to /ˈsɑɹi/ i /ˈsɒri/. Wybierz akcent, którym chcesz mówić, i przełączaj go, by porównać oba na tym samym zdaniu.